zdrowie i aktywność fizyczna psa

Najczęstsze choroby pasożytnicze u psów - jak ich unikać i chronić pupila?

W środowisku, w jakim żyjemy pasożyty u psów są codziennością. Mogą zaatakować psa podczas spaceru w lesie, a nawet w trakcie zabawy w ogrodzie. Kleszcze, pchły, nużeńce czy pasożyty jelitowe nie tylko powodują dyskomfort, ale mogą również prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Jakie choroby pasożytnicze u psów występują najczęściej i jak skutecznie chronić pupila przed niewidzialnymi zagrożeniami?

Jakie są najczęstsze pasożyty u psa (wewnętrzne i zewnętrzne) i jak je rozpoznać?

Pasożyty psie różnią się miejscem bytowania, sposobem przenoszenia i wpływem na organizm. Niektóre można zauważyć na skórze lub w kale, inne przez długi czas pozostają niewidoczne, stopniowo osłabiając organizm zwierzęcia. Dlatego warto wiedzieć, jakie zagrożenia występują najczęściej i na jakie objawy zwracać uwagę.

Pasożyty wewnętrzne u psa - jak je rozpoznać?

Do najczęściej występujących pasożytów wewnętrznych u psów należą glisty, tasiemce, pierwotniaki, włosogłówki i tęgoryjce, które bytują w przewodzie pokarmowym. Zakażenie może przebiegać bez wyraźnych objawów, ale często pojawiają się biegunka, wymioty, wzdęty brzuch, spadek masy ciała lub pogorszenie kondycji sierści. U szczeniąt inwazja pasożytów może być szczególnie niebezpieczna, ponieważ prowadzi do zaburzeń wzrostu, osłabienia, a w ciężkich przypadkach nawet do niedrożności jelit i śmierci zwierzęcia.

Niepokój opiekuna powinny wzbudzić również robaki w kale psa lub drobne, przypominające ziarenka ryżu człony tasiemca widoczne w okolicy odbytu lub na legowisku czworonoga. Nie wszystkie pasożyty można jednak zauważyć gołym okiem, dlatego podstawą rozpoznania jest badanie kału, niekiedy wymagające pobrania kilku próbek. Warto pamiętać, że niektóre robaki zwierząt stanowią zagrożenie również dla człowieka, dlatego istotne są regularne badania, odpowiednio dobrane odrobaczanie i przestrzeganie zasad higieny.

Zewnętrzne pasożyty u psa - rodzaje

Pasożyty zewnętrzne bytują na skórze lub w jej obrębie, wywołując świąd, podrażnienia i zmiany skórne. Do najczęstszych należą pchły, kleszcze, wszoły oraz roztocza, w tym świerzbowce i nużeńce. Pasożyty u psa na skórze mogą powodować intensywne drapanie, wygryzanie sierści, zaczerwienienie, strupy i miejscowe wyłysienia. W przypadku pcheł można czasem zauważyć ciemne drobinki ich odchodów, natomiast kleszcze bywają widoczne jako niewielkie, przyczepione do skóry pajęczaki, które po napiciu się krwi wyraźnie zwiększają rozmiar.

Nie wszystkie pasożyty zewnętrzne dają jednak równie łatwe do rozpoznania objawy. Nużyca może prowadzić do wyłysień i stanów zapalnych skóry, a świerzb często powoduje bardzo silny świąd, zwłaszcza w okolicy uszu, łokci i brzucha. Nieleczone inwazje mogą skutkować wtórnymi zakażeniami bakteryjnymi, a pchły przy dużej liczebności nawet niedokrwistością, szczególnie u młodych zwierząt. Szczególne zagrożenie stanowią kleszcze, które mogą przenosić groźne choroby, między innymi babeszjozę, boreliozę, anaplazmozę czy kleszczowe zapalenie mózgu. Dlatego warto regularnie kontrolować skórę i sierść psa po spacerach, a także stosować preparaty przeciwpasożytnicze dobrane do wieku, masy ciała i stanu zdrowia zwierzęcia.

Robaki jelitowe u psa – glisty, tasiemce i białe robaki w kale

Robaki u psa to najczęściej pasożyty bytujące w przewodzie pokarmowym, w tym glisty, tasiemce, włosogłówki i tęgoryjce. Glista psia (Toxocara canis) jest szczególnie istotnym zagrożeniem u szczeniąt, ponieważ może być przekazywana przez łożysko jeszcze przed narodzinami lub z mlekiem matki. Zakażenie może powodować biegunkę, wymioty, wzdęcie brzucha, zahamowanie wzrostu i pogorszenie kondycji sierści, choć niekiedy przebiega bez widocznych objawów.

Niepokój opiekuna powinny wzbudzić białe robaki u psa zauważone w kale lub w okolicy odbytu. Długie, przypominające nitki pasożyty mogą być glistami, natomiast drobne, płaskie fragmenty przypominające ziarenka ryżu często są członami tasiemca. Do zakażenia dochodzi między innymi przez połknięcie jaj pasożytów obecnych w środowisku, zjedzenie zakażonego gryzonia lub połknięcie pchły będącej nosicielem tasiemca.

Rozpoznanie wymaga badania kału, ponieważ rzadko robaki u psów są widoczne gołym okiem, a pojedynczy wynik ujemny nie zawsze wyklucza zakażenie. Leczenie polega na podaniu odpowiedniego preparatu przeciwpasożytniczego, dobranego do rodzaju pasożyta i masy ciała zwierzęcia. Nie należy odrobaczać psa przypadkowymi środkami na własną rękę. Właściwy schemat warto ustalić z lekarzem weterynarii, który uwzględni również ryzyko ponownego zakażenia i możliwość przeniesienia niektórych pasożytów na ludzi.

Groźne pierwotniaki i giardia u psa – jak dochodzi do zakażenia? 

Pierwotniaki, takie jak Giardia intestinalis (Giardia), mogą wywoływać u psa zaburzenia pracy przewodu pokarmowego, w tym nawracające biegunki, bóle brzucha i utratę masy ciała. Giardia u psa najczęściej pojawia się w wyniku połknięcia cyst pasożyta obecnych w zanieczyszczonej wodzie, glebie lub na przedmiotach, z którymi zwierzę ma kontakt. Zakażenie łatwo szerzy się w skupiskach psów, a cysty mogą być wydalane z kałem i przetrwać w środowisku przez bardzo długi okres, sprzyjając ponownemu zakażeniu. Rozpoznanie wymaga badań kału, a leczenie powinno przebiegać pod kontrolą lekarza weterynarii i obejmować również dokładną higienę otoczenia psa.

Giardia jest dużym problemem w miejscach o dużym zagęszczeniu psów, ze względu na możliwość przetrwania w środowisku. Dodatkowo, wiele psów w początkowym okresie zarażenia nie wykazuje żadnych objawów, przez co mogą stanowić zagrożenie dla innych czworonogów na trasach spacerowych.

Jakie objawy dają pasożyty na skórze oraz w układzie pokarmowym i jak działa profilaktyka?

Objawy obecności pasożytów zależą od ich rodzaju i stopnia inwazji. Pasożyty zewnętrzne najczęściej wywołują świąd, zaczerwienienie skóry, wyłysienia, strupy i intensywne drapanie się psa. Z kolei pasożyty bytujące w przewodzie pokarmowym mogą powodować biegunkę, wymioty, wzdęcia, spadek masy ciała i osłabienie. Niektóre zakażenia przez długi czas przebiegają bezobjawowo, dlatego brak widocznych zmian nie oznacza, że pies jest wolny od pasożytów. W przypadku utrzymujących się dolegliwości, obecności robaków w kale lub nagłego pogorszenia samopoczucia należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Podstawą ochrony jest regularna profilaktyka przeciwpasożytnicza, dostosowana do wieku, stanu zdrowia i stylu życia zwierzęcia. Obejmuje ona stosowanie preparatów przeciw pchłom i kleszczom, okresowe badania kału oraz odrobaczanie zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii. Ważne jest również sprzątanie odchodów, ograniczanie kontaktu z padliną i odchodami innych zwierząt oraz regularne pranie legowiska. Takie działania zmniejszają ryzyko zakażenia i pomagają przerwać cykl rozwojowy pasożytów.

Jan Kowalski
Napisano przez

Redakcja

Materiał przygotowany we współpracy z partnerem. Treść została zweryfikowana redakcyjnie.

Komentarze (0)

    Ładowanie...