Airedale terrier – charakter, wygląd, wady, pielęgnacja i długość życia

Airedale terrier, nazywany królem terrierów, jest największym przedstawicielem grupy psów, którą możemy określić jako “właściwe” terriery. Przez lata służył w armii brytyjskiej jako pies meldunkowy, sanitarny i wartowniczy, zyskując opinię odważnego oraz wszechstronnego pomocnika. Charakterystyczna sylwetka, szorstka sierść w czaprakowatym umaszczeniu i nieco muszkieterska bródka sprawiają, że jest rozpoznawalny przez miłośników psów na całym świecie. Czy airedale terrier będzie odpowiednim wyborem również dla Ciebie?

Standard rasy Airedale Terrier

Klasyfikacja FCI

Airedale terrier został oficjalnie uznany przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) 28 maja 1963 roku. Obecnie rasa jest klasyfikowana pod numerem wzorca 7 do grupy 3 – czyli Terierów, należy do sekcji 1 – Teriery duże i średnie. Próby pracy FCI pozostawiła do decyzji poszczególnych państw członkowskich; w Polsce rasa im (nie) podlega.

Jak wygląda airedale terrier? Wzrost, waga, budowa ciała i inne cechy charakterystyczne

Airedale terrier jest największym przedstawicielem terierów. Dorosłe psy osiągają 58–61 cm wysokości w kłębie i ważą zwykle 28–30 kg, natomiast suki mierzą 56–59 cm przy masie ciała około 22–25 kg. Mimo stosunkowo dużych rozmiarów nie sprawia wrażenia ciężkiego – jego sylwetka jest zwarta, harmonijna i dobrze umięśniona, stworzona z myślą o wytrzymałej pracy.

Głowa airedale terriera jest długa i proporcjonalna, bez wyraźnie zaznaczonego stopu. Czaszka jest płaska, a kufa mocna, lecz nie może być ani klinowata, ani jednakowo szeroka na całej długości. Mocne szczęki z preferowanym zgryzem nożycowym (cęgowy jest akceptowany) zapewniają pewny chwyt, będący jedną z istotnych cech użytkowych rasy. Oczy są niewielkie, ciemne i pełne żywego, bystrego wyrazu, typowego dla terrierów. Charakterystyczne uszy mają kształt litery „V”, są dość małe, załamane do przodu i harmonijnie współgrają z wyglądem psa.

Tułów stosunkowo krótki, z prostym, mocnym grzbietem oraz głęboką klatką piersiową sięgającą łokci. Kończyny są proste, mocne i równoległe, a dobrze kątowany tył zapewnia psu energiczny, wydajny ruch z wyraźnym napędem tylnych łap. Ogon jest wysoko osadzony, gruby i mocny, noszony dumnie i radośnie. W wielu krajach poza Europą nadal spotyka się psy z kopiowanym ogonem, jednak w większości państw europejskich zabieg ten jest zakazany i airedale terriery prezentowane są z naturalnym ogonem, który nie powinien być zawinięty nad grzbietem niczym u szpica.

Znakiem rozpoznawczym rasy jest szorstka, twarda okrywa włosowa. Włos okrywowy jest prosty, gęsty i przylega do ciała, natomiast podszerstek pozostaje krótszy i miękki. Najbardziej pożądana jest sierść sztywna, o lekko falistej strukturze – miękki lub wyraźnie kręcony włos uznawany jest za wadę. Typowe umaszczenie to czarny lub szaroczarny „czaprak” obejmujący górną część szyi, grzbiet i wierzch ogona, podczas gdy pozostała część ciała ma intensywnie podpalany kolor. Ciemniejsze naloty na uszach i skroniach są naturalne, podobnie jak niewielka ilość białych włosów na piersi.

Airedale terrier – charakter i najważniejsze cechy usposobienia

Airedale terrier jest doskonałym przykładem wszechstronnego psa użytkowego. Przez lata wykorzystywano go podczas polowań, w służbach mundurowych, ratownictwie czy wojsku, a jego możliwości do dziś imponują miłośnikom kynologii. Jako pies myśliwski doskonale sprawdza się przede wszystkim jako dzikarz, tropowiec czy aporter. Dzięki świetnemu węchowi, odwadze i dużej wytrzymałości potrafi pracować w bardzo zróżnicowanym terenie i warunkach pogodowych. Choć zdarzają się airedale terriery pracujące przy zwierzętach gospodarskich, należy traktować to raczej jako dowód ich wszechstronności niż typowe przeznaczenie rasy.

Charakter airedale terriera w dużej mierze wynika z jego historii. Psy te zostały wyhodowane do samodzielnego podejmowania decyzji podczas polowania, dlatego są bardzo inteligentne, pewne siebie i niezależne. Nie należą do psów ślepo wykonujących każde polecenie – chętnie współpracują z człowiekiem, ale jednocześnie lubią analizować sytuację i zachowują własną inicjatywę. Czy to oznacza, że airedale jest trudny? Niekoniecznie. Na pewno oznacza potrzebę mądrego, konsekwentnego prowadzenia. Dobrze wychowany airedale jest niezwykle lojalny wobec swojej rodziny, zrównoważony i odważny, a jednocześnie pozbawiony nieuzasadnionej agresji. To sprawia, że odnajdzie się nie tylko w wojsku i łowisku, ale również na dywaniku w rodzinnym salonie. Oczywiście pod warunkiem zapewnienia mu zajęcia i aktywności.

W codziennym życiu jest psem pogodnym, kontaktowym i pełnym energii. Bardzo przywiązuje się do swoich opiekunów, chętnie uczestniczy w rodzinnych aktywnościach i zwykle dobrze odnajduje się w domu z dziećmi, zwłaszcza starszymi, które potrafią uszanować potrzeby psa. Może być także doskonałym towarzyszem aktywnych seniorów. Jednocześnie nie jest to rasa dla osób prowadzących wyłącznie siedzący tryb życia. Airedale potrzebuje regularnego ruchu, zajęcia oraz wyzwań intelektualnych. Pozostawiony sam sobie szybko znajdzie własny sposób na spożytkowanie energii, który nie zawsze spodoba się właścicielowi.

Pamiętaj, że airedale terrier dojrzewa psychicznie stosunkowo późno – pełnię dojrzałości osiąga zwykle około 3. roku życia. Pierwsze lata mogą więc wymagać od opiekuna dużej cierpliwości i konsekwencji. Jeśli jednak właściciel nie zrezygnuje z pracy nad psem i zapewni mu odpowiednie wychowanie, przez kolejne lata będzie cieszył się stabilnym, inteligentnym i doskonale ułożonym towarzyszem. Co ciekawe, nawet jako senior airedale często zachowuje młodzieńczy temperament i chęć do wspólnej aktywności.

Instynkt łowiecki pozostaje u tej rasy bardzo silny. Szczególną uwagę należy poświęcić socjalizacji z kotami oraz innymi małymi zwierzętami już od wieku szczenięcego. Nawet dobrze wychowany airedale może instynktownie podjąć pogoń za uciekającym zwierzęciem, dlatego podczas spacerów w mieście i lesie najbezpieczniej prowadzić go na smyczy lub długiej lince treningowej. W kontaktach z innymi psami zwykle zachowuje się pewnie i spokojnie, jednak sprowokowany nie należy do ras wycofujących się z konfliktu.

Airedale terrier zdecydowanie powinien mieć możliwość regularnej pracy z człowiekiem. Nie ma większego znaczenia, czy będzie to tropienie, dummy, aktywności związane z wodą, ratownictwo, obedience, IGP, agility czy inne sporty kynologiczne – ważne, aby pies miał okazję wykorzystywać zarówno swoje możliwości fizyczne, jak i inteligencję. To właśnie ta niezwykła wszechstronność sprawia, że mimo upływu lat airedale terrier pozostaje jedną z najbardziej uniwersalnych ras psów użytkowych na świecie.

Wrażenie ogólne

Airedale terrier sprawia wrażenie psa silnego, harmonijnie zbudowanego i doskonale przygotowanego do pracy. Mimo że jest największym spośród terierów, nie jest ociężały – jego sylwetka pozostaje zwarta, umięśniona i proporcjonalna, a każdy ruch świadczy o sprawności oraz dobrej kondycji. Jednocześnie airedale terrier nie sprawia wrażenia zwierzęcia impulsywnego czy nieobliczalnego. Przeciwnie – emanuje opanowaniem, inteligencją i odwagą, dzięki czemu budzi zaufanie. Masz przed sobą typowego sangwinika! To pies pewny siebie, stale uważny i gotowy do działania. Bystry wyraz oczu oraz wysoko osadzony ogon podkreślają jego czujność i żywy temperament.  Jest to pies, na którym można polegać zwłaszcza w pracy, ale także w codziennym życiu. Zawsze gotowy współpracować z człowiekiem, lecz zachowuje przy tym samodzielność i charakterystyczną dla terierów niezależność. To taki mądry żandarm z dużą klasą.

Pochodzenie i historia rasy

Pochodzenie i pierwsi przedstawiciele rasy

Historia airedale terriera rozpoczyna się w XIX wieku w dolinie rzeki Aire w hrabstwie Yorkshire, od której rasa wzięła swoją nazwę. W tamtym okresie mieszkańcy regionu potrzebowali wszechstronnego psa użytkowego, zdolnego do pracy zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Celem było stworzenie wytrzymałego teriera o doskonałym węchu, odważnego i wystarczająco dużego, by mógł sprostać bardziej wymagającym zadaniom niż mniejsze przedstawiciele tej grupy.

Za głównych przodków airedale terriera uważa się otterhounda, dużego, szorstkowłosego psa gończego wykorzystywanego do polowań na wydry, oraz dziś już wymarłego staroangielskiego black and tan terriera. Prawdopodobnie wykorzystywano również inne rasy użytkowe, jednak ich udział nie został jednoznacznie udokumentowany. Do dziś niektóre cechy wyglądu airedale'a przypisuje się właśnie jego przodkom – cięższe, niżej osadzone ucho bywa określane jako „spadek po otterhoundzie”, natomiast sporadycznie spotykane ciemniejsze umaszczenie wiąże się z wpływem black and tan terriera.
Pierwsze psy tego typu zaprezentowano na wystawie organizowanej przez Airedale Agricultural Society już w 1864 roku. Początkowo nie funkcjonowały jednak pod obecną nazwą – określano je między innymi jako Waterside Terriery, Bingley Terriery lub Rough Coated Terriery. Dopiero w 1879 roku hodowcy zgodnie przyjęli nazwę Airedale Terrier, nawiązującą do regionu pochodzenia rasy. Kilka lat później, w 1886 roku, rasa została oficjalnie uznana przez Kennel Club w Anglii, co rozpoczęło jej dalszy rozwój według jednolitego wzorca.

Rozwój hodowli airedale terriera

Pod koniec XIX wieku airedale terriery zaczęły trafiać poza granice Wielkiej Brytanii. Pierwsze psy sprowadzono do Ameryki Północnej w latach 80. XIX wieku, a rasa szybko zdobyła uznanie tamtejszych hodowców. Już w 1888 roku została oficjalnie uznana przez American Kennel Club, a w kolejnych latach jej popularność systematycznie rosła. Znaczący wpływ na rozwój hodowli wywarł pies Master Briar, uznawany za jednego z najważniejszych reproduktorów w historii rasy.
Prawdziwą sławę airedale terrier zdobył jednak podczas I wojny światowej. Psy te wykorzystywano jako łączników przenoszących meldunki, dostarczających pocztę oraz pomagających odnajdywać rannych żołnierzy na polu bitwy. Zasłynęły niezwykłą odwagą i wytrzymałością, często wykonując powierzone zadania mimo ciężkich obrażeń. Ich inteligencja, doskonały węch oraz odporność na trudne warunki sprawiły, że po wojnie coraz częściej trafiały również do policji, służb ratowniczych i formacji wojskowych.

Rosjanie szczególnie docenili możliwości użytkowe airedale terriera. Psy tej rasy służyły w armii i formacjach państwowych już na początku XX wieku, a po II wojnie światowej wykorzystano je podczas tworzenia nowej radzieckiej rasy psa służbowego – czarnego terriera rosyjskiego. Airedale przekazał jej między innymi inteligencję, odwagę oraz predyspozycje do wszechstronnej pracy.

Bohaterska służba podczas wojny przyczyniła się również do ogromnego wzrostu popularności rasy w Stanach Zjednoczonych. Airedale terriery były cenione zarówno jako psy użytkowe, jak i rodzinne. Ich właścicielami byli między innymi prezydenci Theodore Roosevelt, Warren G. Harding oraz Calvin Coolidge. W latach 20. XX wieku airedale stał się najpopularniejszą rasą psów w USA, a jeszcze przez wiele kolejnych dekad należał do najchętniej wybieranych dużych terierów na świecie.

Potrzeby szczeniaka Airedale Terrier

Jakie akcesoria będą niezbędne przed pojawieniem się szczeniaka w nowym domu?

Przed pojawieniem się szczeniaka airedale terriera nie zapomnij przygotować wyprawki dostosowanej do potrzeb psa, który w ciągu pierwszego roku życia intensywnie rośnie i jako dorosły osiąga około 58–61 cm wysokości w kłębie. Wprawdzie są tacy, którzy zaczynają od psa, ale my tego nie zalecamy.

Niezbędne będą: wygodne legowisko odpowiednich rozmiarów, stabilne miski na wodę i karmę, dość ciężkie, by maluch nie mógł się nimi bawić – pamiętaj, że airedale są rozrywkowe i lubią znajdować sobie zajęcie, turlanie lub gryzienie misek brzmi przecież wspaniale ;) Bez obroży (lub szelek), smyczy i dłuższej linki treningowej nie ma bezpiecznego spaceru. Zwróć uwagę na okucia, bo podrośnięty airedale jest spory i ma dużo siły. Choć obecnie w dobrych hodowlach szczenięta są zawsze chipowane, adresówka z numerem telefonu opiekuna to wciąż kilkanaście złotych wartych wydania. Jeśli sporo podróżujesz i pies ma Ci towarzyszyć, podróżny transporter lub specjalny pas przypinany do szelek to must have na czas jazdy autem. Różnorodne zabawki i naturalne gryzaki pomogą zaspokoić potrzebę żucia oraz ułatwią przechodzenie okresu wymiany zębów. Niekoniecznie uchronią Cię przed ewentualnym, typowo szczenięcym gryzieniem w zabawie; oduczenie tego to już Twoja rola.

Duże znaczenie ma także wybór odpowiedniego żywienia. Szczenię powinno otrzymywać pełnoporcjową karmę przeznaczoną dla szczeniąt ras dużych, dostarczającą składników odżywczych wspierających prawidłowy rozwój kości, stawów i mięśni. W pierwszych dniach po przeprowadzce najlepiej kontynuować karmienie pokarmem stosowanym przez hodowcę, a ewentualną zmianę diety przeprowadzać stopniowo. Nagła zmiana pożywienia często odbija się negatywnie na układzie pokarmowym nie tylko szczeniąt, ale psów w ogóle.

Airedale terrier wymaga regularnej pielęgnacji, by mógł zawsze wyglądać elegancko i efektownie, dlatego od początku warto przyzwyczajać szczenię do zabiegów pielęgnacyjnych. Wczesne oswojenie psa z czesaniem i trymowaniem sprawi, że zabiegi pielęgnacyjne w dorosłym życiu będą znacznie łatwiejsze zarówno dla opiekuna, jak i dla samego psa. W domowej wyprawce powinny znaleźć się na start metalowy grzebień i szczotka druciana (np. pudlówka). Gdy szczeniaczek skończy 4 miesiące, w walizeczce pielęgnacyjnej powinien obowiązkowo znaleźć się trymer służący do usuwania martwego włosa.

Szkolenie szczeniaka Airedale Terrier

Airedale terrier jest psem bardzo inteligentnym, szybko uczącym się i chętnie podejmującym nowe wyzwania. Doskonale zapamiętuje komendy oraz zależności, a z czasem potrafi opanować również złożone ćwiczenia. Jednocześnie pozostaje typowym terierem – ma własne zdanie, potrafi być niezależny i nie wykonuje poleceń bezrefleksyjnie. Opiekun powinien więc budować z nim relację opartą na współpracy i konsekwencji, a nie na przymusie.

Podczas szkolenia airedale'a doskonale sprawdza się zasada „mniej znaczy więcej”. Psy tej rasy szybko się nudzą, dlatego wielokrotne powtarzanie tego samego ćwiczenia zwykle przynosi gorsze efekty niż kilka krótkich, urozmaiconych sesji w ciągu dnia. Kończ trening w momencie, gdy pies nadal jest zaangażowany i chętny do pracy. Dzięki temu kolejne zajęcia będą kojarzyły mu się z czymś atrakcyjnym, a nie z monotonnym obowiązkiem. Unikniesz też frustrowania i psa, i siebie.
Pierwszy rok życia ma ogromne znaczenie dla dalszego funkcjonowania psa. To właśnie wtedy warto poświęcić najwięcej czasu na naukę podstawowych umiejętności, takich jak reagowanie na imię, przywołanie, spokojne chodzenie na smyczy czy akceptowanie codziennych zabiegów pielęgnacyjnych, w tym czesania, trymowania oraz oglądania uszu, łap i zębów. Dobrze przepracowany okres szczenięcy i młodzieńczy procentuje przez całe dorosłe życie. Należy jednak pamiętać, że airedale terrier dojrzewa psychicznie stosunkowo późno – pełną dojrzałość osiąga zwykle około trzeciego roku życia. Jako opiekun musisz więc wykazać się wielka cierpliwością i dużą konsekwencją, nawet jeśli chwilami pies sprawia wrażenie, jakby „zapomniał” czegoś, czego wcześniej już się nauczył.

W szkoleniu tej rasy warto unikać sytuacji, w których pies sam kończy ćwiczenie z powodu znudzenia lub, co gorsza, odkrywa, że opłaca się ignorować polecenia. Z tego względu nie wydawaj nigdy komendy, jeśli istnieje duże prawdopodobieństwo, że pies jej nie wykona. Każde świadome zignorowanie polecenia jest bowiem również formą nauki – tylko nie tej, na której Ci zależy…

Każdy przyszły właściciel powinien pamiętać, że airedale terrier nie jest psem pracującym w sposób charakterystyczny dla owczarków, które nieraz z ogromną precyzją i gotowością wykonują kolejne polecenia przewodnika. Airedale znacznie częściej analizuje sytuację, potrafi wykazać inicjatywę i zachowuje większą samodzielność. Nie oznacza to jednak, że gorzej się szkoli – wymaga po prostu nieco innego podejścia. Odpowiednio prowadzony staje się doskonałym partnerem do szkolenia z zakresu posłuszeństwa, tropienia, pracy użytkowej, noseworku czy wielu dyscyplin sportów kynologicznych, potwierdzając opinię jednej z najbardziej wszechstronnych ras wśród terierów.

Koszty utrzymania Airedale Terriera

Ile minimalnie wydamy co miesiąc na Airedale Terriera?

Minimalny miesięczny koszt utrzymania airedale terriera wynosi zwykle około 350–600 zł. W kwocie tej uwzględnij dobrej jakości karmę, preparaty przeciw pasożytom i kleszczom, środki do podstawowej pielęgnacji oraz odkładanie niewielkiej kwoty na profilaktykę weterynaryjną. Wraz z wiekiem warto wykonywać regularne badania krwi, a po ukończeniu około 8. roku życia rozszerzyć profilaktykę o okresową ocenę pracy serca i nerek. Pozwala to wykryć wiele schorzeń na wczesnym etapie, zanim choroba się rozwinie w stopniu trudnym do cofnięcia.
Airedale terrier wymaga również regularnego trymowania. Wielu opiekunów z tego powodu korzysta z usług groomera. W zależności od regionu kraju i doświadczenia specjalisty koszt jednego zabiegu wynosi zwykle ok. 400 zł, a wykonuje się co kilka tygodni (w przypadku psa wystawowego częściej, nawet co 3–4 tygodnie). Część właścicieli decyduje się nauczyć trymowania, by pielęgnować swojego psa samodzielnie. Pozwala to zaoszczędzić niemałą kwotę w skali roku, którą możesz spożytkować inaczej, np. na ciekawe dla psa treningi.

Zdrowie i pielęgnacja

Co warto sprawdzić przed zakupem Airedale Terriera?

Przed zakupem airedale terriera warto upewnić się, że szczenię pochodzi z legalnej hodowli zrzeszonej w ZKwP (FCI), a rodzice mają zrównoważony charakter i są wolni od wad dyskwalifikujących z hodowli. Dobrze zwrócić uwagę na warunki, w jakich odchowywane są szczenięta, ich kontakt z ludźmi oraz poziom socjalizacji. Warto również zapytać hodowcę o występowanie w linii chorób serca, tarczycy i nerek oraz koniecznie o badania w kierunku dysplazji biodrowej [i łokciowej]. Odpowiedzialny hodowca chętnie odpowie na pytania, pokaże matkę miotu i pozostanie wsparciem także po odbiorze szczenięcia.

Najczęstsze choroby i wady występujące u airedale terriera

Airedale terrier jest rasą stosunkowo zdrową, jednak – podobnie jak każda rasa psów – wykazuje predyspozycje do występowania niektórych schorzeń. Do najczęściej opisywanych należą alergie skórne, objawiające się świądem, zaczerwienieniem skóry, nawracającymi infekcjami uszu lub nadmiernym wylizywaniem łap. Problemy dermatologiczne mogą mieć podłoże środowiskowe lub pokarmowe i często wymagają długotrwałej diagnostyki. U części psów rozpoznawane są również choroby tarczycy, przede wszystkim niedoczynność tego narządu. Schorzenie może prowadzić nie tylko do ospałości czy przybierania na wadze, ale także do pogorszenia jakości okrywy włosowej – sierść staje się matowa, przerzedzona i wolniej odrasta po trymowaniu. Z kolei spośród chorób oczu stosunkowo często wymienia się zaćmę, która może stopniowo prowadzić do pogorszenia wzroku i jego utraty.

Do rzadszych, lecz poważnych chorób należy autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna (AIHA), w której układ odpornościowy niszczy własne krwinki czerwone. Jest to stan wymagający szybkiej diagnostyki i leczenia. Opisywano również przypadki ataksji móżdżkowej, objawiającej się zaburzeniami koordynacji ruchowej oraz zespołu młodzieńczej dysplazji nerek, prowadzącego do niewydolności nerek już u młodych psów.

U airedale terrierów mogą występować także choroby serca, dlatego szczególnie u psów starszych warto wykonywać okresowe badania kardiologiczne, w tym badanie echokardiograficzne. W rasie spotyka się również padaczkę, zarówno wtórną, będącą objawem innej choroby, jak i idiopatyczną. W przypadku tej drugiej przypuszcza się, że u części psów może mieć ona podłoże genetyczne związane z odziedziczoną mutacją. Napady w takim przypadku najczęściej pojawiają się między pierwszym a trzecim rokiem życia, dlatego przed zakupem szczenięcia warto zapytać hodowcę, czy w linii rodziców występowały przypadki wczesnej padaczki.

Airedale Health Foundation zwraca również uwagę na występowanie nowotworów, podkreślając jednak, że u rasy nie wyróżniono jednego dominującego typu. Najczęściej zgłaszane są czerniaki, gruczolakoraki, naczyniakomięsaki (hemangiosarcoma) oraz chłoniaki. Warto pamiętać, że zdecydowana większość chorób nowotworowych rozwija się u psów w wieku podeszłym, dlatego regularne badania profilaktyczne mają szczególne znaczenie właśnie u starszych zwierząt.
Pomimo opisanych predyspozycji airedale terrier pozostaje rasą ogólnie zdrową i odporną. Odpowiedzialna hodowla, właściwa profilaktyka oraz regularna opieka weterynaryjna pozwalają wielu przedstawicielom tej rasy cieszyć się dobrą kondycją przez długie lata. Średnia długość życia airedale terriera wynosi około 12 lat.

Profilaktyka – jak dbać o zdrowie Airedale Terriera?

Profilaktykę zdrowotna swojego airedale’a rozpoczynasz tak naprawdę… już przed jego zakupem. Ze względu na wielkość rasy i jej predyspozycje, wybieraj szczeniaka po rodzicach przebadanych w kierunku dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, co zmniejsza ryzyko występowania tych schorzeń u potomstwa. Zauważ: zmniejsza, ale nie likwiduje! Na dysplazję wpływ mają również czynniki środowiskowe. Po opuszczeniu hodowli to Ty musisz zadbać o prawidłowy rozwój swojego szczeniaczka – unikać nadmiernego obciążania stawów, długotrwałego biegania przy rowerze czy intensywnych skoków w okresie wzrostu, a później także utrzymywać prawidłową masę ciała.

Jako rasa duża airedale terrier jest również narażony na skręt żołądka, czyli stan bezpośredniego zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Ryzyko możesz ograniczyć, podając dzienną porcję pokarmu w co najmniej dwóch (zaleca się więcej) mniejszych posiłkach zamiast jednego obfitego. Po jedzeniu pies powinien odpoczywać przez co najmniej godzinę, więc intensywną aktywność fizyczną planuj przed karmieniem lub odpowiednio długo po nim. Ryzykowne są też sytuacje, w których pies jednorazowo wypija bardzo dużą ilość wody. W upalne dni czy po treningu lepiej umożliwić mu spokojne nawodnienie mniejszymi porcjami płynów podawanymi stopniowo. Ze skrętem żołądka nie ma żartów – co roku zabiera on wiele dużych i olbrzymich psów za tzw. Tęczowy Most.

Jeśli myślisz, że airedale’a masz czesać tylko dlatego, by był ładny, jesteś w błędzie. To istotny element profilaktyki. Brak regularnego szczotkowania prowadzi do powstawania splątań i kołtunów, które mogą powodować dyskomfort, ograniczać wentylację skóry i sprzyjać rozwojowi stanów zapalnych. Jeszcze większym błędem jest rezygnacja z trymowania. Martwy włos pozostający w skórze utrudnia wzrost nowej okrywy, pogarsza jej właściwości ochronne oraz sprawia, że sierść staje się matowa, miękka i traci typową dla rasy szorstką strukturę.

Choć airedale terrier uchodzi za rasę stosunkowo zdrową, w literaturze i części populacji zwraca się uwagę również na możliwość występowania chorób serca, tarczycy oraz nerek. Czy dotkną Twojego psa? Trudno powiedzieć. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o tym, jak najlepiej rozplanować w roku kontrolne wizyty, w tym badania profilaktyczne obejmujące m.in. morfologię i biochemię krwi, a u psów starszych także badanie moczu. Dobrym uzupełnieniem profilaktyki – szczególnie u seniorów lub psów z niepokojącymi objawami – jest okresowe badanie echokardiograficzne serca.
Airedale terrier jest psem niezwykle twardym i odpornym na ból. W praktyce, niestety, oznacza to przede wszystkim, że wiele schorzeń rozwija się przez długi czas bez wyraźnych objawów, ponieważ pies długo nie zmienia swojego zachowania pod wpływem bólu. Ich wczesne wykrycie znacząco zwiększa szanse na skuteczne leczenie i utrzymanie dobrej jakości życia psa. Nie lekceważ badań!

Codzienna pielęgnacja Airedale Terriera – czy jest trudna?

Podstawą codziennej pielęgnacji airedale terriera jest regularne szczotkowanie, które pozwala utrzymać sierść w dobrej kondycji i zapobiega powstawaniu kołtunów. Do tego celu najlepiej sprawdzają się szczotka druciana (pudlówka) oraz metalowy grzebień z szeroko i wąsko rozstawionymi zębami. Szczotka pomaga rozluźnić i rozczesać włos, natomiast grzebień pozwala sprawdzić, czy sierść została dokładnie opracowana aż do skóry. Choć airedale terriery nie należą do ras szczególnie podatnych na filcowanie okrywy włosowej, pojedyncze kołtuny mogą pojawiać się zwłaszcza na brodzie, kończynach czy w miejscach narażonych na tarcie. Usuwaj je jak najszybciej, zanim staną się trudniejsze do rozczesania.
Podczas szczotkowania nie czesz absolutnie sierści na sucho. Znacznie bezpieczniej jest zastosować odżywkę w sprayu przeznaczoną dla psów, która ułatwia rozczesywanie i ogranicza łamanie oraz niszczenie włosa. Dzięki temu okrywa włosowa zachowuje lepszą kondycję i estetyczny wygląd. Do codziennego usuwania kurzu oraz drobnych zanieczyszczeń, a także nadania sierści naturalnego połysku, możesz używać szczotki z naturalnego włosia lub wysokiej jakości szczotki nylonowej.

Airedale terrier nie wymaga częstych kąpieli, jednak warto dbać o czystość sierści, szczególnie jeśli pies jest przygotowywany do wystaw i regularnie pokazywany. Wybieraj szampony i odżywki przeznaczone do sierści szorstkiej, które nie zmiękczają nadmiernie włosa ani nie powodują jego puszenia. Prawidłowo pielęgnowana sierść airedale’a powinna pozostać sprężysta, twarda i dobrze przylegająca do ciała, a nie miękka i puszysta. Można by powiedzieć, że jaki pies, taka sierść, a airedale przecież jest twardy :)

Do rutynowej pielęgnacji należą również podstawowe zabiegi higieniczne. Przede wszystkim myj swojemu psu… zęby. Regularne szczotkowanie zębów pastą przeznaczoną dla psów lub stosowanie preparatów ograniczających odkładanie się płytki nazębnej pomaga zmniejszyć ryzyko powstawania kamienia. Niestety cudowne gryzaki dentystyczne nie działają, mimo zapewnień producentów. Warto także kontrolować stan uszu, oczu i pazurów. Zacieki pod oczami nie są u tej rasy wyjątkowo częstym problemem, jednak jeśli u Twojego psa będą pojawiać się regularnie lub będą nasilone, skonsultuj ich przyczynę z lekarzem weterynarii. U części psów konieczne może być również okresowe opróżnianie gruczołów okołoodbytowych, zwłaszcza jeśli wykazują skłonność do saneczkowania lub nawracających stanów zapalnych tej okolicy.

Trymowanie airedale terriera – jak często i jak je wykonać?

Airedale terrier wymaga regularnego trymowania, czyli ręcznego usuwania martwego włosa okrywowego. Jest to podstawowy zabieg pielęgnacyjny u psów szorstkowłosych, które praktycznie nie linieją – stary włos nie wypada samoistnie, lecz pozostaje w skórze i utrudnia wzrost nowego. Prawidłowo wykonywane trymowanie pozwala zachować charakterystyczną szorstką strukturę sierści, jej intensywne umaszczenie oraz naturalne właściwości chroniące psa przed wilgocią i zabrudzeniami. Zabieg przeprowadza się zwykle co około 3 miesiące, natomiast u psów wystawowych znacznie częściej, aby stale utrzymywać okrywę włosową w odpowiedniej kondycji.

Do trymowania wykorzystuje się przede wszystkim trymer, który ułatwia uchwycenie martwego włosa, a także palce, często z użyciem pudru lub gumowych naparstków poprawiających chwyt. Zabieg polega na usuwaniu niewielkich kępek dojrzałego włosa zgodnie z kierunkiem jego wzrostu, kępka przy kępce, pozostawiając miejsce dla nowej, zdrowej okrywy. Włos powinien być wyrywany stopniowo i równomiernie, bez szarpania oraz usuwania zbyt dużych partii jednocześnie. Nie należy zastępować trymowania strzyżeniem maszynką, ponieważ skracanie włosa zamiast jego usuwania prowadzi z czasem do zmiękczenia sierści, pogorszenia jej koloru oraz utraty typowej dla airedale terriera szorstkiej faktury, a to sprzyja mocno kołtunom i filcowaniu. W przypadku osób bez doświadczenia pierwsze zabiegi najlepiej wykonać pod okiem doświadczonego hodowcy.

Hodowle Airedale Terriera w Polsce (FCI)

Można powiedzieć, że airedale w Polsce jest bardzo lubiany wśród miłośników terrierów; hodowle psów tej rasy rozwijają się w Polsce dość licznie.

• Bajkowa Sfora, Huta Mińska (woj. mazowieckie)
• Poezja Ruchu – hodowla airedale terrierów, kerry blue terrierów i lakeland terrierów, Czerwonak k. Poznania,
• Cudowny Pies, Nowe Miasto (okolice Płońska)
• Happy Street, Chorzów
• Romantic Rose, Brenna
• Ramir – hodowla założona w 1986 roku, Orzesze
• Rudy Przyjaciel, Wągrowiec.

Rasy pokrewne dla Airedale Terriera

Najbliższymi krewnymi airedale terriera są przede wszystkim inne brytyjskie teriery. W jego historii szczególną rolę odegrały otterhound oraz wymarły dziś Old English Black and Tan Terrier, od których odziedziczył między innymi świetny węch, wytrzymałość oraz wszechstronność użytkową. Otterhound istnieje do dziś, ale jest rasą niezwykle rzadką, w Polsce niewystępującą. Współcześnie do ras najbardziej zbliżonych pod względem charakteru i przeznaczenia można zaliczyć przede wszystkim walijskiego teriera (welsh terriera), będącego jego mniejszym kuzynem wyglądającym jak jego mniejsza wersja, a także lakeland terriera. Wśród większych terierów często wymienia się również irish terriera, choć różni się on budową i specjalizacją. Mimo wspólnych korzeni airedale pozostaje jednak rasą wyjątkową – największą spośród wszystkich terierów i jedną z najbardziej uniwersalnych pod względem użytkowym.

Podsumowanie

Airedale terrier to pies dla osób aktywnych, które szukają inteligentnego partnera do wspólnego życia, a nie jedynie spokojnego kanapowca. Zachwyca wszechstronnością, odwagą i gotowością do pracy, ale jednocześnie wymaga konsekwentnego wychowania, odpowiedniej dawki ruchu oraz zajęcia dla umysłu. Odpowiednio prowadzony staje się wiernym członkiem rodziny, doskonale odnajdującym się zarówno podczas długich wędrówek, treningów sportowych, jak i codziennego życia z domownikami. To rasa z ogromnym potencjałem, która mimo upływu lat wciąż pozostaje jednym z najbardziej wszechstronnych psów użytkowych świata.