Bedlington terrier – charakter, wygląd, pielęgnacja, zdrowie i hodowla
Bedlington terriera nie da się pomylić z żadną inną rasą. Charakterystyczna sylwetka i miękka, kręcona sierść sprawiają, że wiele osób bierze go za... owieczkę. Trudno się temu dziwić – na jego widok aż chce się zanucić angielską piosenkę o Mary i jej małym baranku. Kto jednak choć raz zobaczy bedlingtona, zwykle zapamiętuje go na długo. Nie dajmy się zwieść jego uroczemu wyglądowi. Ta „owieczka” potrafi być uparta jak baran, ma w sobie prawdziwy terierowy charakter i zdecydowanie nie brakuje jej pazura!
Bedlington terrier – najważniejsze informacje o rasie
Do jakiej grupy psów należy bedlington terrier?
Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała rasę 20 czerwca 1963 roku, klasyfikując ją następująco.
Grupa FCI: 3 – Teriery
Sekcja: 1 – Teriery duże i średnie
Numer wzorca FCI: 9
Rasa nie podlega próbom pracy.
Wzorzec rasy FCI – jak powinien wyglądać bedlington terrier?
Bedlington terrier to pies średniej wielkości, osiągający około 41 cm wysokości w kłębie i ważący zazwyczaj 8–10 kg. Sylwetka wpisuje się w delikatny prostokąt – długość tułowia jest nieco większa od wysokości psa. Już na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie niezwykle zwinnego, gibkiego i stworzonego do szybkiego biegu. Nie jest to przypadek. Wzorzec rasy podkreśla, że bedlington powinien wyglądać jak pies zdolny do galopu z dużą prędkością.
Najbardziej charakterystycznym elementem jego wyglądu jest wyjątkowa szata. Jest gęsta, miękka i przypomina w dotyku przędzę lnianą. Włos wyraźnie odstaje od ciała, ale nie jest szorstki. Ma naturalną tendencję do skręcania się, szczególnie na głowie i kufie, tworząc charakterystyczne loczki. Bedlington występuje w umaszczeniu niebieskim, wątrobianym oraz piaskowym, również z podpalaniem.
Głowa jest długa, wąska, ale jednocześnie głęboka i delikatnie zaokrąglona w części mózgowej. Stop praktycznie nie występuje, dzięki czemu profil tworzy niemal prostą linię od czubka głowy do nosa. Całość wieńczy obfita, niemal biała, jedwabista czuprynka, będąca znakiem rozpoznawczym rasy. Nos jest dobrze rozwinięty i ma duże nozdrza. U psów niebieskich jest czarny, natomiast u osobników wątrobianych i piaskowych może być brązowy. Zęby są mocne i ustawione w zgryzie nożycowym, a wargi dobrze przylegają do szczęk.
Niewielkie oczy mają charakterystyczny, niemal trójkątny kształt i bystre, inteligentne spojrzenie. Ich barwa zależy od umaszczenia – u psów niebieskich są ciemne, u niebieskich podpalanych jaśniejsze, z bursztynowym odcieniem, natomiast u wątrobianych i piaskowych przybierają kolor jasnego orzecha. Uszy są średniej wielkości, przypominają kształtem orzech laskowy i płasko przylegają do policzków. Cienkie, aksamitne w dotyku, zakończone są charakterystycznymi frędzlami niemal białego, jedwabistego włosa.
Szyja jest mocna u nasady i zwęża się ku głowie, którą pies nosi wysoko. Tułów jest dobrze umięśniony oraz elastyczny. Grzbiet nie powinien być karpiowaty – jego charakterystyczną cechą jest łagodne wysklepienie w odcinku lędźwiowym, dzięki któremu brzuch wydaje się naturalnie podkasany. Klatka piersiowa jest głęboka, a żebra stosunkowo płaskie. Kończyny są mocne i proste, zakończone zajęczymi łapami, przypominającymi łapy chartów. Tylne kończyny mają umiarkowane kątowanie, sprzyjające szybkiemu i wydajnemu galopowi. Całość uzupełnia średniej długości ogon – gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, elegancko wygięty, osadzony nisko i nigdy nieunoszony ponad linię grzbietu.
Wszystkie te cechy sprawiają, że bedlington terrier wygląda wyjątkowo. Trudno znaleźć drugą rasę, która z równą lekkością łączyłaby wygląd puszystej owieczki z sylwetką psa stworzonego do szybkiego biegu i skutecznego polowania.
Pierwsze wrażenie – co wyróżnia bedlington terriera na tle innych ras?
Nie sposób pomylić bedlington terriera z jakąkolwiek inną rasą. Na pierwszy rzut oka przypomina raczej niewielką owieczkę niż psa – ma charakterystyczną, miękką, obficie lokowaną sierść, wysklepioną linię grzbietu oraz nietypową głowę zwieńczoną jedwabistym czubem włosów. Dopiero po chwili uwagę zwraca jego elegancka, pełna lekkości sylwetka, przywodząca na myśl charty. To połączenie delikatnego wyglądu z atletyczną budową sprawia, że bedlington jest jedną z najbardziej oryginalnych ras świata. Uroku dodaje mu również umaszczenie – niebieskie, wątrobiane lub piaskowe, często z jaśniejszymi lub ciemniejszymi podpalaniami – które wraz z nietypową strukturą sierści tworzą wrażenie psa niemal stworzonego przez artystę.
Charakter i temperament bedlington terriera
Charakter bedlington terriera – najważniejsze cechy i temperament rasy
Bedlington terrier to jedna z tych ras, których charakter trudno ocenić po wyglądzie. Pod miękką, „owczą” fryzurą kryje się bowiem prawdziwy terier – odważny, inteligentny i pewny siebie. Jednocześnie jest to jeden z bardziej „lajtowych” przedstawicieli swojej grupy. Na co dzień często przypomina raczej charta niż typowego terriera. Potrafi doskonale dostosować się do rytmu życia rodziny – bez problemu prześpi deszczowy tydzień zwinięty pod kocem, by kolejnego dnia z entuzjazmem przemierzać górskie szlaki czy towarzyszyć opiekunowi podczas długich spacerów.
Szczenięta są prawdziwymi wulkanami energii. Ich aktywność przypomina wykres pracy serca – krótkie, niezwykle intensywne wybuchy szaleństwa przeplatają się z równie gwałtownymi okresami głębokiego snu. Dorosłe psy stają się znacznie bardziej zrównoważone, choć nadal chętnie korzystają z każdej okazji, aby porządnie się wybiegać.
Bedlingtony uczą się bardzo szybko, ale równie szybko się nudzą. Monotonne powtarzanie ćwiczeń nie jest najlepszym pomysłem. Znacznie lepiej sprawdzają się krótkie, urozmaicone treningi wykorzystujące zabawki i popęd łupu jako nagrodę. Mimo łagodniejszego usposobienia niż u wielu innych terierów, charakterystycznego „terierowego pazura” zdecydowanie im nie brakuje.
Bedlington terrier w domu – relacje z domownikami, gośćmi i innymi zwierzętami
Bedlington terrier bardzo silnie przywiązuje się do swojej rodziny. Lubi bliski kontakt z opiekunem, również fizyczny – wiele osobników chętnie wtula się w domowników i odpoczywa tuż obok nich, co przywodzi na myśl typowe zachowanie whippetów. Dobrze odnajduje się także w większych psich stadach. Nawet jeśli ma do wyboru kilka legowisk, często wybiera wspólne spanie z innymi psami.
Wobec ludzi bedlingtony są zazwyczaj niezwykle otwarte i przyjazne. Goście zwykle są mile widziani, a rasa rzadko wykazuje nieufność. Jako pies stróżujący sprawdzi się dobrze – szybko zauważy pojawienie się obcej osoby i poinformuje o tym domowników. Nie każdy bedlington będzie jednak psem obronnym. Gotowość do aktywnej obrony właściciela i domu jest w dużej mierze cechą indywidualną.
Dobrze wychowany bedlington zwykle świetnie dogaduje się z dziećmi, pod warunkiem że są one nauczone szanowania psich granic. W relacjach z innymi psami bywa różnie. Większość osobników funkcjonuje poprawnie, jednak dorosłe samce, zwłaszcza wobec nieznajomych samców, lubią czasem zademonstrować swoją pewność siebie i ustalić, kto rządzi.
Instynkt łowiecki bedlington terriera – pogoń, czujność i zachowanie na spacerach
Mimo coraz częstszej roli psa rodzinnego bedlington terrier nie zapomniał, do czego został wyhodowany. Instynkt łowiecki jest u tej rasy nadal bardzo wyraźny, choć jego nasilenie zależy od konkretnej linii hodowlanej. Na spacerach warto zachować ostrożność i pamiętać, że gwałtownie uciekające zwierzę może uruchomić pogoń.
Szczególną uwagę należy zwrócić na małe zwierzęta. Bedlington znacznie łatwiej zaakceptuje kota lub królika, z którym wychowuje się od szczenięcia, niż nowego lokatora wprowadzonego do domu dorosłego psa. W przydomowym ogrodzie szybko daje o sobie znać jego myśliwska przeszłość – myszy, nornice czy krety nie mają większych szans, ale ofiarą mogą paść również pożyteczne lub nawet chronione gatunki, takie jak ryjówki czy ropuchy. Do tego dochodzi typowo terierowa pasja do kopania, dlatego zadbany ogródek może nie zawsze wyglądać tak, jak życzyłby sobie właściciel.
Bedlingtony bywają także dość szczekliwe i czujne. Warto pamiętać, że rasa zmieniała się na przestrzeni lat. W latach 70. i 80. XX wieku psy były przeciętnie ostrzejsze i bardziej reaktywne niż obecnie, dlatego część starszych sędziów wystawowych do dziś podchodzi do nich z pewną rezerwą podczas oceny. Współczesna hodowla złagodziła temperament bedlingtonów, choć w niektórych liniach pojawił się z kolei problem nadmiernej lękliwości. Tym bardziej warto wybierać szczenię po stabilnych psychicznie rodzicach i od hodowcy, który równie dużą wagę przykłada tak do charakteru, jak do wyglądu swoich psów.
Historia i pochodzenie rasy
Skąd wywodzi się bedlington terrier?
Bedlington terrier pochodzi z północnej Anglii, a dokładniej ze wsi Bedlington w hrabstwie Northumberland, od której ostatecznie przejął swoją nazwę. Historia rasy jest jednak znacznie starsza niż mogłoby się wydawać. Pierwsza oficjalna wzmianka o bedlington terrierze pochodzi z 1825 roku, jednak zachowane rodowody niektórych psów prowadzą aż do Old Flinta, urodzonego w 1782 roku! Dzięki temu bedlington terrier jest jedną z najlepiej udokumentowanych historycznie ras terierów.
Historia rasy – od psa użytkowego do rodzinnego towarzysza
Przodkami bedlington terriera były prawdopodobnie dawne brytyjskie teriery, a w jego powstaniu mogły uczestniczyć również dandie dinmont terrier, kerry blue terrier, irish soft coated wheaten terrier, a także charty, przede wszystkim whippety, którym rasa zawdzięcza charakterystycznie wysklepiony grzbiet i szybkość. Wśród możliwych przodków wymienia się również otterhounda, wykorzystywanego niegdyś do polowań na wydry.
Początkowo psy te znane były jako Rothbury terriery. Za twórcę współczesnej rasy uznaje się Josepha Aynsleya z Bedlington, właściciela legendarnego psa o imieniu Aynsley's Piper. Piper rozpoczął pracę jako pies myśliwski już w wieku ośmiu miesięcy i podobno polował na wydry oraz borsuki nawet wtedy, gdy na starość był już ślepy i pozbawiony zębów.
Pierwszymi miłośnikami rasy byli ziemianie i duchowni, jednak szybko zdobyła ona uznanie także wśród górników, robotników czy Romów. W 1870 roku bedlington terriery po raz pierwszy wystawiono w Bedlington, a rok później pies o imieniu Miner zdobył pierwszą nagrodę na prestiżowej wystawie w Crystal Palace, zwyciężając następnie również w Birmingham. W 1875 roku powstał pierwszy klub rasy. Co ciekawe, już w tamtym okresie charakterystyczne strzyżenie bedlingtonów było powszechnie akceptowane.
Do czego pierwotnie wykorzystywano bedlington terriery?
Bedlington terrier był przede wszystkim wszechstronnym psem użytkowym. Doskonale sprawdzał się podczas polowań na króliki i wydry, świetnie pracował zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Dzięki ogromnej odwadze wykorzystywano go również do polowań na borsuki, choć były to zadania niezwykle niebezpieczne – walczący w norze borsuk potrafił dotkliwie poranić, a nawet zabić psa.
Górnicy cenili bedlingtony jako niezrównanych tępicieli szczurów w kopalniach. Psy te szybko zyskały opinię niezwykle skutecznych i wytrwałych pracowników, a jednocześnie wiernych towarzyszy codziennych trudów.
Jak rasa rozwijała się na przestrzeni lat?
Na początku XX wieku bedlington terrier zaczął stopniowo zmieniać swoją rolę z psa użytkowego na psa do towarzystwa i wystawowego. Nie oznaczało to jednak utraty jego pierwotnego charakteru. Mimo ponad 150 lat obecności na ringach wystawowych rasa zachowała odwagę, lojalność i temperament swoich przodków. O bedlingtonie w USA mówi się, że „wchodzi jak baranek, wychodzi jak lew” – z daleka przypomina łagodną owieczkę, jednak pod charakterystyczną fryzurą kryje się prawdziwy terier, gotowy do działania i obdarzony ogromnym temperamentem.
Szczeniak bedlington terriera - co warto wiedzieć?
Wyprawka dla szczeniaka – co przygotować przed jego przyjęciem?
Zanim szczenię zamieszka w nowym domu, warto skompletować podstawową wyprawkę. Powinna ona obejmować wygodne legowisko, miski na wodę i karmę, lekką obrożę lub szelki, smycz o długości około 3–5 m, adresówkę z numerem telefonu opiekuna, transporter lub pas bezpieczeństwa do samochodu, zabawki oraz naturalne gryzaki. W przypadku bedlington terriera nie można zapomnieć również o akcesoriach do pielęgnacji – dobrej szczotce, metalowym grzebieniu oraz kosmetykach ułatwiających rozczesywanie lokowanej sierści. Z czasem, jeśli nie chcemy powierzyć psa groomerowi (lub go nie znajdziemy), dojdzie zakup maszynki do strzyżenia.
Pierwsze dni bedlington terriera w nowym domu
Pierwsze dni po przeprowadzce są dla szczenięcia dużym wyzwaniem. Nowe miejsce, zapachy i domownicy mogą początkowo wywoływać niepewność, dlatego warto zapewnić psu spokojne warunki do poznawania otoczenia. Dobrze zachować dotychczasowy sposób żywienia i nie wprowadzać od razu wielu zmian. Bedlington powinien mieć możliwość odpoczynku w swoim legowisku i nie być nieustannie noszony na rękach czy zachęcany do zabawy. Cierpliwość oraz przewidywalna rutyna sprawią, że znacznie szybciej poczuje się bezpiecznie.
Socjalizacja szczeniaka – na co zwrócić uwagę?
Socjalizacja powinna rozpocząć się już w hodowli i być konsekwentnie kontynuowana przez nowego opiekuna. Szczenię warto stopniowo zapoznawać z różnymi ludźmi, miejscami, dźwiękami, środkami transportu i codziennymi sytuacjami, dbając o to, aby nowe doświadczenia były dla niego pozytywne. Szczególnie ważny jest również kontakt z innymi zwierzętami. Bedlington terrier ma silny instynkt łowiecki, dlatego od najmłodszych miesięcy warto uczyć go spokojnego mijania kotów oraz prawidłowych kontaktów nie tylko z psami, ale także z innymi gatunkami. Odpowiednio prowadzona socjalizacja zwiększa szansę, że dorosły pies nie będzie traktował każdego napotkanego kota czy drobnego zwierzęcia jako obiektu do pogoni. Teoretycznie…
Pielęgnacja bedlington terriera
Jak pielęgnować sierść bedlington terriera na co dzień?
Szata bedlington terriera jest jedną z najbardziej charakterystycznych w świecie psów. Składa się z dwóch warstw. Pierwszą tworzą nieliczne, twardsze włosy okrywowe, które nie rzucają się w oczy, ale odpowiadają za utrzymanie prawidłowej struktury sierści. Drugą stanowi miękki, delikatny włos, który nadaje bedlingtonowi jego rozpoznawalny wygląd. Ma on naturalną tendencję do skręcania się, szczególnie pod wpływem wilgoci, tworząc charakterystyczne loczki. Choć szata dobrze chroni psa przed warunkami atmosferycznymi, większość bedlingtonów nie przepada za spacerami w deszczu i bardzo nie lubi przemoczenia.
Jedną z największych zalet rasy jest fakt, że bedlington terrier praktycznie nie linieje. Martwy włos pozostaje jednak w szacie, dlatego musi być regularnie wyczesywany. Do codziennej pielęgnacji wystarczą dobrej jakości szczotka typu pudlówka oraz metalowy grzebień. Samo szczotkowanie nie wystarczy – po każdym czesaniu warto dokładnie sprawdzić grzebieniem całą sierść aż do skóry, aby upewnić się, że nie pozostały gdzieś niewidoczne z zewnątrz kołtuny. To właśnie one najczęściej sprawiają później problemy podczas pielęgnacji.
Bedlingtona najlepiej czesać 2–3 razy w tygodniu, dzięki czemu utrzymanie szaty w dobrej kondycji nie zajmuje wiele czasu. Wyjątkiem jest okres wymiany sierści szczenięcej na dorosłą. Wtedy włos bardzo łatwo się filcuje i tworzy kołtuny, dlatego warto sięgać po szczotkę nawet codziennie. Regularna pielęgnacja pozwala uniknąć bolesnego rozczesywania oraz konieczności radykalnego skracania sierści.
Mimo że bedlington należy do terrierów, jego sierść nie wymaga trymowania.
Jak często strzyc bedlington terriera?
Charakterystyczna „owieczkowa” fryzura bedlington terriera nie tworzy się sama. Podobnie jak w przypadku pudla, włos tej rasy rośnie przez całe życie, dlatego wymaga regularnego strzyżenia, zwykle co 7–8 tygodni. Co ciekawe, wielu groomerów uważa włos bedlingtona za trudniejszy w pracy niż włos pudla. Jest bardziej sprężysty i sztywniejszy, przez co wymaga większej wprawy, aby uzyskać prawidłowy kształt sylwetki zgodny ze wzorcem rasy. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów fryzury jest pędzelek włosów pozostawiany na końcu wygolonego ucha. To nie tylko ozdoba, ale również nawiązanie do historii rasy. Dawniej, gdy bedlingtony wykorzystywano do tępienia szczurów w kopalniach, pozostawiano na uszach dłuższy włos, aby broniące się gryzonie chwytały właśnie za niego, a nie rozrywały delikatne małżowiny uszne psa.
Jeżeli nie planujemy samodzielnie strzyc psa, warto wcześniej znaleźć odpowiedniego groomera. Nie jest to jednak łatwe zadanie, ponieważ osób dobrze znających specyfikę szaty bedlington terriera jest w Polsce naprawdę niewiele. Z tego powodu wielu właścicieli decyduje się nauczyć pielęgnacji we własnym zakresie. Jedni metodą prób i błędów dochodzą z czasem do bardzo dobrych efektów, inni wybierają profesjonalne kursy groomerskie, aby prawidłowo zadbać o wygląd swojego psa. W przypadku tej rasy samodzielna pielęgnacja jest znacznie częstsza niż u wielu innych psów wymagających regularnego strzyżenia.
Kąpiel, pielęgnacja uszu, zębów i pazurów
Bedlington terriera należy kąpać w miarę potrzeb, zwykle co kilka tygodni przed planowanym strzyżeniem. Regularnie należy również kontrolować stan uszu i usuwać z nich nadmiar włosów oraz zanieczyszczeń, jeśli zaleci to hodowca lub groomer. Nie wolno zapominać o higienie jamy ustnej – najlepiej szczotkować zęby kilka razy w tygodniu (idealnie codziennie), aby ograniczyć odkładanie się kamienia nazębnego. Pazury powinny być systematycznie kontrolowane i skracane, jeśli nie ścierają się w naturalny sposób podczas spacerów. Takie rutynowe zabiegi nie zajmują wiele czasu, a pozwalają uniknąć wielu problemów zdrowotnych w przyszłości.
Zdrowie i długość życia
Najczęstsze problemy zdrowotne bedlington terrierów
Bedlington terrier należy do ras cieszących się ogólnie bardzo dobrym zdrowiem. Nie jest predysponowany do wielu chorób typowych dla psów średnich i dużych ras, takich jak dysplazja stawów biodrowych czy łokciowych. Najważniejszym dziedzicznym problemem zdrowotnym pozostaje copper toxicosis (CT), czyli choroba związana z nadmiernym gromadzeniem miedzi w wątrobie. Nieleczona może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia tego narządu, a nawet przedwczesnej śmierci psa. Na szczęście dziś odpowiedzialni hodowcy rutynowo wykonują testy DNA pozwalające wykryć nosicielstwo mutacji odpowiedzialnej za chorobę i odpowiednio planują skojarzenia, dzięki czemu ryzyko urodzenia chorego szczenięcia jest bardzo niewielkie. Kupując szczenię, warto poprosić o wyniki badań rodziców i zapytać hodowcę o status miotu. Dobrym zwyczajem pozostają również okresowe badania okulistyczne, choć dzięki wieloletniej selekcji poważne dziedziczne choroby oczu występują dziś u bedlingtonów znacznie rzadziej niż dawniej.
Jakie badania profilaktyczne warto wykonywać?
Regularne badania profilaktyczne pozwalają wykryć wiele chorób, zanim pojawią się pierwsze objawy. Przynajmniej raz w roku warto umówić psa na wizytę kontrolną u lekarza weterynarii, a także wykonać badanie kału w kierunku pasożytów. Dobrym uzupełnieniem profilaktyki są okresowe badania krwi – morfologia i biochemia – które szczególnie po ukończeniu przez psa 8. roku życia warto wykonywać co najmniej raz do roku. Dzięki nim można odpowiednio wcześnie rozpoznać wiele schorzeń i szybciej wdrożyć skuteczne leczenie. Jeżeli rozważamy użycie naszego psa w hodowli, powinno się dla pewności sprawdzić nosicielstwo genu odpowiedzialnego za zatrucie miedzią.
Długość życia bedlington terriera – ile lat żyje pies tej rasy?
Bedlington terrier uchodzi za rasę zdrową i długowieczną. Przy odpowiedniej profilaktyce, prawidłowym żywieniu i regularnej opiece weterynaryjnej psy te często dożywają do 12 do 15 lat, zachowując dobrą kondycję i chęć do aktywności także w wieku senioralnym.
Żywienie bedlington terriera
Jak dobrać karmę dla bedlington terriera?
Dawniej zdarzało się, że psy tej rasy odchodziły w młodym wieku i długo nieznana była tego przyczyna. Odkryto później, że za te zgony odpowiada zatrucie miedzią. Zaczęto w związku z tym wychodzić z założenia, że zmiana diety na niskobiałkową, z większą ilością węglowodanów, pomoże. Dziś wiemy, że to nieprawda, a zatrucie miedzią (coppertoxicosis) to problem dziedziczny i względnie nietrudny do wyeliminowania w drodze odpowiedzialnej hodowli dzięki odpowiednim badaniom.
Bedlington terrier nie należy zatem do ras wymagających szczególnej diety. Opiekun ma dużą swobodę w wyborze sposobu żywienia. Dobrze prowadzony pies może z powodzeniem otrzymywać wysokiej jakości karmę suchą, mokrą, odpowiednio zbilansowaną dietę BARF lub dietę domową. Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety i ograniczenia. Gotowe karmy komercyjne są już zbilansowane pod względem podstawowych składników odżywczych i stanowią najprostszy wybór dla większości opiekunów. Dieta BARF wymaga natomiast odpowiedniej wiedzy oraz starannego bilansowania posiłków, aby nie doprowadzić do niedoborów lub nadmiarów składników pokarmowych. Podobnie jest z dietą domową – przed jej wprowadzeniem zdecydowanie warto skonsultować jadłospis z dietetykiem zwierzęcym. Taka konsultacja będzie dobrym pomysłem również w przypadku BARF-u. O tym, czy wybrany sposób żywienia służy psu, świadczą przede wszystkim jego kondycja, jakość sierści i skóry, samopoczucie, prawidłowe wypróżnienia oraz wyniki okresowych badań kontrolnych.
Ile powinien jeść dorosły pies?
Nie da się wskazać jednej prawidłowej porcji dla każdego bedlington terriera. Zależy ona od rodzaju podawanego pokarmu, jego kaloryczności, wieku psa, poziomu aktywności, stanu zdrowia czy statusu rozrodczego. Dorosły przedstawiciel rasy waży zwykle od 8 do 10 kg. W praktyce oznacza to najczęściej około 140–200 g karmy suchej lub 400–700 g karmy mokrej dziennie, jednak zawsze należy kierować się zaleceniami producenta i obserwacją własnego psa. W przypadku diety BARF szczenięta zjadają nawet około 10% swojej masy ciała na dobę, natomiast u dorosłych psów najczęściej jest to około 3–4%. Zapotrzebowanie może zmienić się po kastracji lub sterylizacji, podczas choroby, rekonwalescencji czy odchudzania.
Żywienie szczeniaka bedlington terriera
Rosnący organizm potrzebuje pełnowartościowego pożywienia bogatego w składniki odżywcze, dlatego szczenię powinno otrzymywać karmę przeznaczoną dla psów w okresie wzrostu lub odpowiednio zbilansowaną dietę przygotowaną pod nadzorem specjalisty. Młode psy zwykle potrzebują większego udziału białka niż osobniki dorosłe, jednak równie ważne jest zachowanie właściwych proporcji wszystkich składników pokarmowych. Szczenięcia nie należy przekarmiać – zbyt szybki wzrost nie jest korzystny dla rozwijającego się organizmu. Warto również od początku uczyć psa spokojnego spożywania posiłków oraz odpoczynku po jedzeniu. Sam posiłek powinien przebiegać bez niepotrzebnego stresu i ciągłego odrywania psa od miski.
Kontrola masy ciała i kaloryczności posiłków
Prawidłową masę ciała najlepiej oceniać nie tylko na podstawie wagi, ale również wyglądu i badania dotykiem. U zdrowego bedlington terriera żebra powinny być łatwo wyczuwalne pod cienką warstwą tkanki, ale nie mogą być wyraźnie widoczne. Warto regularnie obserwować sylwetkę psa i reagować zarówno na spadek, jak i wzrost masy ciała. Dawki podawane na opakowaniach karm są jedynie punktem wyjścia – jednemu psu będą w pełni odpowiadały, podczas gdy inny będzie potrzebował nieco większej lub mniejszej ilości pokarmu. Bedlington terriery na szczęście nie należą do ras szczególnie predysponowanych do otyłości, jednak kontrolowanie masy ciała pozostaje ważnym elementem profilaktyki. Nadwaga, a tym bardziej otyłość, zwiększają ryzyko wielu chorób i mogą znacząco obniżyć komfort oraz długość życia psa.
Koszty utrzymania bedlington terriera
Ile kosztuje szczeniak bedlington terriera?
Cena szczenięcia bedlington terriera z renomowanej hodowli nie odbiega znacząco od cen innych ras terierów. W Polsce za psa z hodowli zrzeszonej w FCI (ZKwP) najczęściej trzeba zapłacić około 6000–7000 zł, choć szczenięta po wybitnych rodzicach lub z perspektywą wystawową mogą kosztować więcej. Warto pamiętać, że cena zakupu stanowi jedynie początek wydatków związanych z posiadaniem psa, a wybór odpowiedzialnej hodowli ma znacznie większe znaczenie niż możliwość zaoszczędzenia kilku czy kilkunastu procent ceny. Za psa naprawdę dobrej jakości warto zapłacić, ponieważ za wyższą ceną często stoją przemyślane skojarzenia, badania zdrowotne rodziców, staranna socjalizacja szczeniąt oraz wsparcie hodowcy także po odbiorze psa. Taka inwestycja zwiększa szansę na zdrowego, stabilnego psychicznie towarzysza na wiele kolejnych lat.
Miesięczny koszt karmienia psa
Koszt żywienia bedlington terriera zależy przede wszystkim od wybranego sposobu karmienia oraz jakości produktów. W przypadku dobrej karmy suchej należy liczyć się z wydatkiem około 120–250 zł miesięcznie. Żywienie wyłącznie karmą mokrą będzie droższe i zwykle wyniesie 250–450 zł miesięcznie. Dieta BARF, w zależności od jakości mięsa i dodatków, to koszt około 180–350 zł miesięcznie, natomiast odpowiednio zbilansowana dieta domowa najczęściej zamknie się w kwocie 200–400 zł. Należy pamiętać, że są to wartości orientacyjne, które mogą różnić się w zależności od indywidualnych potrzeb psa oraz cen produktów.
Koszty pielęgnacji i wizyt u groomera
Koszty samodzielnej pielęgnacji bedlington terriera nie są wysokie, choć na początku trzeba zainwestować w odpowiedni sprzęt. Podstawowy zestaw obejmuje dobrej jakości szczotkę typu pudlówka (od około 50 zł), metalowy grzebień (od około 30 zł) oraz maszynkę do strzyżenia. Najtańsze nowe modele kosztują około 190 zł, choć używany sprzęt można czasem kupić taniej. Do tego dochodzą szampony, odżywki i inne kosmetyki pielęgnacyjne, których ceny zależą od producenta i jakości. Po skompletowaniu wyposażenia bieżące wydatki na kosmetyki zwykle zamykają się w kwocie około 20–50 zł miesięcznie, w zależności od częstotliwości kąpieli i stosowanych preparatów.
Jeśli decydujemy się na korzystanie z usług groomera, należy liczyć się z wydatkiem rzędu 180–300 zł za jedną wizytę, wykonywaną zazwyczaj co 6–8 tygodni. Warto jednak pamiętać, że groomerów dobrze znających specyfikę szaty bedlington terriera i potrafiących prawidłowo ją pielęgnować jest w Polsce stosunkowo niewielu. Czasem lepiej dojechać do sprawdzonego specjalisty niż ryzykować wizytę u osoby, która nie zna wzorca rasy i nieświadomie zepsuje charakterystyczny wygląd psa.
Koszty leczenia, profilaktyki i wyposażenia
Podstawowa wyprawka dla bedlington terriera obejmująca legowisko, miski, smycz, obrożę lub szelki, transporter, zabawki, akcesoria pielęgnacyjne oraz zapas gryzaków to wydatek rzędu 700–1500 zł, w zależności od jakości wybieranych produktów. Na profilaktykę zdrowotną – szczepienia, odrobaczanie, zabezpieczenie przeciw kleszczom i pchłom oraz coroczne badania kontrolne – warto przeznaczyć średnio 1000–1800 zł rocznie. Nieplanowane leczenie trudno oszacować, jednak rozsądnie jest posiadać rezerwę finansową lub wykupić ubezpieczenie zdrowotne psa. W przeliczeniu na miesiąc daje to około 100–150 zł na profilaktykę oraz dodatkową kwotę odkładaną na ewentualne leczenie.
Hodowle bedlington terriera
Jak znaleźć odpowiedzialną hodowlę bedlington terriera?
Najbezpieczniejszym wyborem będzie hodowla zrzeszona w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), należącym do FCI. Daje to gwarancję pochodzenia psa oraz prowadzenia hodowli zgodnie z obowiązującymi zasadami. Bedlington terrier jest rasą rzadką i mało popularną, dlatego ryzyko trafienia na typową pseudohowlę nastawioną wyłącznie na zysk jest stosunkowo niewielkie.
Warto zapytać hodowcę o badania rodziców w kierunku copper toxicosis, czyli zatrucia miedzią. Obecnie, dzięki testom genetycznym wykrywającym nosicielstwo genu odpowiedzialnego za tę chorobę, zdecydowana większość psów hodowlanych to osobniki wolne od mutacji lub jej nosiciele. Co ważne, nosiciel nie jest psem chorym i sam nie zachoruje, a odpowiednio planowane skojarzenia pozwalają całkowicie uniknąć narodzin chorych szczeniąt.
Dobry hodowca nie będzie opowiadał wyłącznie o zaletach rasy. Szczerze przedstawi także jej wymagania, wady oraz odpowie na wszystkie pytania przyszłego właściciela. Nie zdziw się również, jeśli sam zacznie zadawać wiele pytań. Dopytywanie o styl życia, doświadczenie czy plany wobec psa może wydawać się niektórym irytujące, ale w rzeczywistości bardzo dobrze świadczy o odpowiedzialnym hodowcy, któremu zależy na losie swoich szczeniąt.
Na koniec warto pamiętać o jeszcze jednej kwestii – z hodowcą dobrze jest po prostu się dogadywać. Przez pierwsze miesiące, a często także przez kolejne lata, będzie on cennym źródłem wiedzy i wsparcia. Jeśli rozmowy przebiegają w dobrej atmosferze, nie dostrzegasz sygnałów ostrzegawczych, a intuicja podpowiada, że trafiłeś na właściwą osobę, zwykle warto temu zaufać.
Polecane hodowle bedlington terriera w Polsce
- Cotton Monkey – hodowla bedlington terrierów i bichon frise, Koszalin, woj. zachodniopomorskie.
- Canimagus, Kurów, woj. lubelskie
- Owcza Zagroda, Legionowo, woj. mazowieckie.
Rasy podobne do bedlington terriera
Jeśli szukasz psa podobnego do bedlington terriera, mamy złą wiadomość – takiej rasy po prostu nie ma. Bedlington jest prawdziwym unikatem w świecie kynologii. Łączy w sobie cechy, które pozornie trudno pogodzić: żywiołowy temperament i odwagę typową dla terierów z elegancją sylwetki, płynnym ruchem oraz szybkością charakterystyczną dla chartów.
Pod względem pochodzenia najbliższymi krewnymi bedlingtona są dandie dinmont terrier, kerry blue terrier oraz irish soft coated wheaten terrier. Wszystkie te rasy wywodzą się z podobnej grupy brytyjskich i irlandzkich terierów, jednak żadna z nich nie przypomina bedlingtona ani wyglądem, ani sposobem poruszania się. Istnieją również hipotezy, że podczas kształtowania rasy wykorzystywano charty, zwłaszcza whippety, co miałoby tłumaczyć charakterystyczną sylwetkę i wyjątkową szybkość bedlingtonów. Niektórzy autorzy dopatrują się także niewielkiego udziału bull terriera, choć nie ma na to jednoznacznych dowodów.
To właśnie ta niepowtarzalna mieszanka sprawia, że bedlington terrier pozostaje rasą jedyną w swoim rodzaju. Trudno znaleźć drugiego psa, który z równą łatwością potrafi zachwycić eleganckim wyglądem, błyskawicznym sprintem i typową dla terierów odwagą oraz gotowością do działania.
Podsumowanie – czy bedlington terrier to pies dla Ciebie?
Bedlington terrier to doskonały wybór dla osób, które cenią temperament i inteligencję terierów, ale szukają psa nieco bardziej elastycznego w codziennym życiu. To również bardzo ciekawa propozycja dla miłośników chartów – zachwyca podobną elegancją, szybkością i zamiłowaniem do bliskiego kontaktu z człowiekiem, a jednocześnie jego posiadanie, w przeciwieństwie do chartów i ich mieszańców, nie wymaga w Polsce uzyskania zezwolenia. Z pewnością nie jest natomiast rasą dla osób marzących wyłącznie o efektownym, „instagramowym” psie bez własnego zdania. Pod uroczą fryzurą owieczki kryje się bowiem pies o ogromnym charakterze, inteligencji i terierowym pazurze. Jeśli jednak zaakceptujemy jego naturę i poświęcimy mu czas, odwdzięczy się oddaniem, poczuciem humoru i będzie wspaniałym towarzyszem na długie lata.
